„Drzewo” (2026)
24 października 2026 w Wiejskim Domu Kultury w Biesalu odbyła się prapremiera przedstawienie „Drzewa” Wiesława Myśliwskiego w wykonaniu Wspaniałego Teatru bez Nazwy z Gietrzwałdu – w reżyserii Andrzeja Fabisiaka.
Scenografia i reżyseria – Andrzej Fabisiak
Marcin Duda – Krzysztof Biadała
Robotnik z piłą, Hrabia – Michał Kozłowski
Robotnik z siekierą, Milicjant – Tomasz Czerwiński
Inżynier – Marek Gardzielewski
Zośka, Młódka – Małgorzata Sendela
Żona Dudy, Kobieta – Anna Paprota
Irka – Joanna Zubel
Stara baba – Jolanta Kłoczewska
Dusze, Hrabina, Śmierć – Wiesława Szymańska-Niemaszek
Muzykant – Adam Kochanowski
Sufler, inspicjent – Rowena Warmińska
Realizator świateł – Andrzej Kłoczewski
Spektakl „Drzewo” Wiesława Myśliwskiego w wykonaniu Zespołu Wspaniałego Teatru bez Nazwy to wybuchowy konglomerat literatury najwyższej próby i magii teatru, skupiony na seansach słowa pisanego oraz czytanego. Autor niczym w soczewce skupia to ludzkie życie, głęboko zakorzenione w przeszłości, historii, tradycji i wspomnieniach.
Wiesław Myśliwski (1932-2026) jest opisywany „jako twórca, który czerpiąc ze źródeł chłopskiego doświadczenia i żywej mowy, wpisuje swoje kreacje w krąg uniwersalnych praw oraz prawd o świecie i ludzkiej egzystencji”. Znany wszystkim z kultowych powieści, takich jak „Kamień na kamieniu” czy „Traktat o łuskaniu fasoli”, tym razem w dramacie „dendrologicznym” odkrywa emocje Marcina Dudy – bohatera desperacko broniącego drzewa przed ścięciem pod budowę drogi. Pod drzewem gromadzą się nie tylko żywi bliscy, sąsiedzi ale także duchy przodków. Odbywa się misterium słowa i pamięci.
Drzewo jako oś świata – Axis Mundi – to symbol życia, siły, mądrości oraz połączenia ziemi z niebem. Znamy polskie przysłowia: „Im dalej w las, tym więcej drzew”, „Na pochyłe drzewo każda koza wlezie” czy „Starych drzew się nie przesadza”. Spektakl wpisuje się w ekologiczne tematy harmonii człowieka z przyrodą, które są tak korzystne dla naszej psychiki i zdrowia.
Doświadczenia Dudy odzwierciedlają cały bagaż dylematów moralno-etycznych codziennej rzeczywistości – i to nie tylko społeczności wiejskiej. Inscenizacja balansuje pomiędzy konwencjami groteski, kampu i realizmu, posługując się wyrazistymi symbolami oraz znakami plastycznymi. Dla zespołu teatru to ogromne wyzwanie aktorskie w zakresie sztuki emisji głosu i artykulacji słowa, która podporządkowuje sobie pozasłowne środki ekspresji.
Pamięć Dudy to przesłanie dla nas wszystkich, niosące pytanie: co jest sensem naszego życia? Zmierzamy przecież do uniknionego finału, w którym „Ostało się tylko drzewo”.
Andrzej Fabisiak
Prapremiera 24-10-2026:
